Wat beweegt een mens om uitdagingen aan te gaan, waar hij zelf niet geheel de beschikking heeft over de omstandigheden waarbinnen die uitdagingen worden uitgevoerd? Voer voor psychologen! Een ritje Mega Drop is voor velen zo´n uitdaging. Mega Drop is de exploitatienaam van een 35 meter hoge freefalltoren van de familie Ordelman. 

De uitdaging begint op de begaande grond. De attractie ziet er op het eerste oog redelijk simpel uit. Een ijzeren staaldraad takelt 12 stoeltjes met inzittenden, die in rijen van drie met de rug tegen de vierkante toren zijn verbonden, rustig omhoog. Effe wachten ..... en dan tjakka! In een fractie van een paar seconden is iedereen weer beneden. Geen gedraai of getol, gewoon effe op en neer. Zeg maar een lift, alleen ligt het tempo van het dalen iets hoger dan die van een twaalf verdiepingen tellende flat. Dus, wat let de gemiddelde kermisbezoeker om dat ook eens te doen?  Wie heeft immers nog nooit in een lift gestaan. Daar komt bij dat in deze lift een individuele zitplaats wordt geboden, goed gebeugeld. Kortom, de randvoorwaarden zijn uitstekend! Maar toch ...... wie eenmaal een kaartje heeft gekocht .........

De spanning van de uitdaging wordt groter naar mate je dichter bij die enorm ogende tijdelijke toren komt te staan om in te kunnen stappen. Naar boven kijkend zie je de benen van de lotgenoten bungelen. En op dat moment realiseer ik me dat ik daar straks zelf hang ..... wie weet voor hoe lang ... Want het moment van dalen is nooit voorspelbaar. Instappen .... medewerkers van de attractie controleren of de beugels goed zijn gesloten. En dan begint het takelen naar de top van de metalen toren. Dat gaat in een gestaag tempo tot de top van de metalen toren wordt bereikt. Tijdens dat laatste stukje vertraagt de verticale rit. Nou ja ... verticaal .... Tijdens het takelen denk ik te voelen dat de toren ook een heel klein beetje in horizontale richting beweegt. En ongewild schieten dan toch wat gedachten door het hoofd: “Zit de beugel nog goed vast?”; “Stel dat de stoeltjes onderweg toch losschieten ...?”; “Zou hij boven kunnen doorschieten?”. Onzinnige vragen natuurlijk, omdat het hier om een op veiligheid zwaar gekeurde attractie gaat. Maar een mens stelt zich gekke vragen op eenzame momenten. En eenzaam ben je daarboven. Dat maakt de verbondenheid met de twee andere lotgenoten naast me ook een stuk groter. Dus er wordt daarboven stevig verbaal gecommuniceerd. Over het uitzicht onder andere, want dat is fantastisch. Alhoewel de echte aandacht uitgaat naar dat ene moment. Ik zou zo graag van het uitzicht willen genieten, zoals ik dat in een reuzenrad ook doe. Maar ik kan het niet! Die klik, waarvan je weet dat dat het begin is van een verschrikkelijk snelle rit naar beneden. Voor de zekerheid zet ik me schrap, handen steviger aan de beugels. “Zijn jullie handen ook zo klam?”, vraagt een medepassagier. Ja, van ons alle drie daar op de oostflank. Eigenlijk zou ik het praatje willen doorzetten, maar onbewust word ik daarin tegengehouden. Ik bereid me geestelijk voor op die ene klap naar beneden, alhoewel ik niet precies weer wanneer die reis begint. Ik weet alleen dat mijn lijf daar zeer intens op reageert op een nauwelijks te beschrijven wijze. Wie kan mij vertellen waarom ik dit in hemelsnaam doe?

Filmpje is 5.5 MB groot !!

Zachtjes hoor je daarboven de geluiden die beneden veel sterker te horen zijn, zoals het aftellen ..... “Attentiooooneeee”. En dan die klik!  De start van een verschrikkelijk snelle rit naar beneden. Het is maar goed dat er geen microfoontje op mijn jas is gespeld, want de kreten die door mij worden geslaakt zijn zeer oer! En ook mijn gezichtsuitdrukking zal alles behalve stoer zijn. Een niet te beschrijven gevoel overheerst mijn lijf. Het doet echt geen pijn, het is helemaal niet misselijk makend, maar de krachten die op het lijf invloed uitoefenen zijn enorm te voelen. De magnetische remmen zorgen voor een uiteindelijk rustige landing. Het weloverwogen, goeddoordachte en beredeneerde instappen van een dikke minuut daarvoor,  wordt nu gevolgd door een triomfantelijk voelend versneld uitstappen. Voldaan! Om vervolgens te merken dat de adrenaline enorm het werk heeft gedaan. Mijn vingers zijn niet stil te houden. En als ik dat toets blijkt dat bij meerdere passagiers zo te zijn ....! Wat bewoog mij om dit te doen? Och .... ik ga uiteindelijk weer!

Tekst: Eduard Leurs                                    Foto`s & Filmpje: Paul Storimans